Վերադարձս բոլորի համար անսպասելի էր: Բայց նրանք մի պահ քարացան ու հանգիստ շարունակեցին պարել: Ես կանգնեցի դռան մոտ և փորձեցի հասկանալ՝ արդյոք նրանք իսկապես ինձ չեն նկատել, թե պարզապես ձևացնում են։ Հազիվ զգալի երաժշտության ներքո լսվում էին խուլ զրույցներ, ծիծաղ ու բաժակների ձայնը։
Մի քանի վայրկյան հետո Նարեկը շրջվեց ու զարմացած աչքերով նայեց ինձ։ Նրա հայացքում միաժամանակ կասկած, ուրախություն ու շփոթմունք կար։ Մյուսները, կարծես ազդված նրա արձագանքից, կամաց-կամաց սկսեցին ինձ նկատել։
Աննան թողեց իր գինու բաժակը սեղանին ու շտապ մոտեցավ։
— «Դու՞… Բայց ինչպե՞ս… Երբե՞ք չէի մտածի, որ կգաս»,- շշնջաց նա, միաժամանակ ժպտալով ու անհանգիստ նայելով շուրջը։
Ես ներս մտա՝ զգալով, որ օդը փոքր-ինչ լարվեց։ Հին ընկերներս, որոնք ժամանակին անբաժան էինք, հիմա կարծես փորձ էին անում որոշել, թե ինչ զգացումներ պետք է արտահայտեմ իմ վերադարձի հանդեպ։
Երաժշտությունը դեռ հնչում էր, բայց կարծես արդեն ավելի մեղմ։ Ես ժպտացի, փորձելով մեղմել լարվածությունը։
— «Ես էլ չէի կարծում, որ կգամ»,- ասացի ու մի քանի քայլ արեցի ներս՝ սպասելով նրանց արձագանքին։
Արամ Բադալյանի ուսումնական բլոգ 