Ընթերցել բանաստեղծությունները, ընտրել երկուսը, վերլուծել՝ ուշադրություն դարձնելով նկարագրություններին, ոճին։
Վահան Տերյանի աշնանային պոեզիան առանձնանում է խոր զգացմունքներով ու գեղեցիկ նկարագրություններով: Հիմնականում կենտրոնացած է բնության, ժամանակի և մարդու հոգեկան վիճակի փոխկապակցվածության վրա:
Աշնան
Նորից անձրև՜, մշո՜ւշ, ա՜մպ,
Թախի՜ծ անհուն, տխրա՜նք հեզ,
Աշո՛ւն, քեզ ի՛նչ քնքշությամբ,
Ի՞նչ խոսքերով երգեմ քեզ…
Քո մշուշը, քո ոսկի
Տերևները հողմավար,
Դյութանքը քո մեղմ խոսքի,
Արցունքները քո գոհար…
Հարազատ են իմ հոգուն,
Վհատությանն իմ խոնարհ,
Ե՛վ թփերը դողդոջուն,
Ե՛վ խոտերը գետնահար…
Եվ քո երգը թախծալի
Իմ սրտի երգն է կարծես,
Աշո՛ւն, քաղցր ու բաղձալի,
Ի՞նչ խոսքերով երգեմ քեզ…
Այս բանաստեղծության մեջ Տերյանը նկարագրում է աշնան գեղեցկությունը, որը միաժամանակ ներառում է սրտի թախիծը։ Նկարագրությունները հստակ ու մանրամասն են, որտեղ աշնան գույները՝ ոսկեգույն, կարմիր, իսկապես կենդանի են դառնում: Աշնան աստիճանաբար մթագնելը խորհրդանշում է անցած ժամանակի ու երիտասարդության կորուստը:
Տերյանի ոճը հուզական ու պատկերավոր է, օգտագործելով մետաֆորներ և անալոգիաներ, որոնք իգնում են բնական աշխարհի հետ։ Նա նաև ներառում է համեմատություններ, որոնք օգնում են զգալ աշնանային մելամաղձություն:
Աշնան մեղեդի
Աշուն է, անձրև… Ստվերներն անձև
Դողում են դանդաղ… Պաղ, միապաղաղ
Անձրև՜ ու անձրև …
Սիրտըս տանջում Է ինչ-որ անուրախ
Անհանգստություն…
Սպասիր, լսիր, ես չեմ կամենում
Անցած լույսերից, անցած հույզերից
Տառապել կրկին.
Նայիր, ա՜խ, նայիր, ցավում է նորից
Իմ հիվանդ հոգին…
Անձրև է, աշուն… Ինչո՞ւ ես հիշում,
Հեռացած ընկեր, մոռացած ընկեր,
Ինչո՞ւ ես հիշում.
Դու այնտեղ էիր, այն աղմկահեր
Կյանքի մշուշում…
Դու կյա՛նքն ես տեսել, դու կյա՛նքն ես հիշում —
Ոսկե տեսիլնե՜ր, անուրջների լո՜ւյս…
Ես ցուրտ մշուշում.
Իմ հոգու համար չկա արշալույս —
Անձրև՜ է, աշո՜ւն…
Այս բանաստեղծությունը ընդգրկում է աշնան արտահայտիչ մեղեդիները՝ ծառերի տերևների անկում, մռայլ երկինք։ Տերյանը խաղում է տարբեր զգացմունքների հետ, փորձելով փոխանցել աշնան տրամադրությունը, որը համակցվում է նաև մեկուսացման ու վերածննդի գաղափարների հետ:
Նա այստեղ ևս օգտագործում է պոեզիայի համար բնորոշ ռիթմը և չափը, ինչը ստեղծում է մելոդիկ ու հուզիչ ընդմիջումներ։ Նրա լեզուն պարզ, բայց նույնը ժամանակն զգացմունքային է, իսկ մելոդիաները՝ ծաղկող, հզոր ու երկրպագող:
Արամ Բադալյանի ուսումնական բլոգ 